Luister op Spotify of Apple

Ik herinner me nog goed het moment dat ik bedacht dat ik wilde schrijven. Ik had naar het Jeugdjournaal gekeken en daarbij ging het over pesten. Als ik het me goed herinner (dit is écht lang geleden, jongens) werden er in het programma gedichten over dit onderwerp voorgelezen. Toen het Jeugdjournaal afgelopen was bedacht ik me dat ik dat ook wilde doen, en dat ik dat ook vast wel kon. Ik heb nog steeds het beeld in mijn hoofd van hoe ik aan de kleine tafel voor de bank zat met een gele post-it, waarop ik mijn eerste gedichtje schreef. Over hetzelfde onderwerp natuurlijk, en vast ook niet heel origineel, maar het was de eerste keer dat ik écht schreef. Later kreeg ik een gedichtenboek. Een notitieblok met een harige, roze kaft met glitters. En daarin ging ik al mijn gedichtjes schrijven. Vanaf toen voelde ik me ook echt een dichter. Ik weet nog dat ik ooit voor de dodenherdenking op 4 mei een gedicht schreef, ik zat toen in groep 8. Het begon en sloot af met de zin: muren vol gaten en gaten vol verdriet, hier was oorlog zoals iedereen ziet. Het was toen mijn basisschool juffrouw tegen mijn moeder zei dat ze soms kippenvel van mijn gedichtjes kreeg, dat ik me besefte dat ik mensen kon raken met mijn woorden.

Vanaf toen had ik eigenlijk ook al meteen vertrouwen in mijn schrijven. Op één of andere manier voelde het zo goed om te doen dat ik er ook meteen best wel zeker over was. Ik merkte dat ik iets kon wat andere kinderen op school niet konden of in ieder geval niet deden. Dat gaf me gewoon een sterk gevoel.

Ondertussen had ik ook wel echt het zingen ontdekt, maar tot mijn dertiende kwamen het schrijven en zingen nog niet echt samen. Ik ontdekte rond die tijd de band Simple Plan en daar werd ik totaal verliefd op. Ik was echt geobsedeerd, ik wist alle verjaardagen van bandleden, ik draaide iedere dag de cd’s meerdere keren, ik kende ieder liedje echt van top tot teen. En dat zorgde er ook voor dat ik zelf dat soort muziek wilde gaan maken. Ik speelde in die tijd klassiek hobo, maar daarbij kon ik natuurlijk niet tegelijkertijd zingen en ik wilde gewoon de liedjes van mijn idolen kunnen spelen. Voor mijn dertiende verjaardag kreeg ik een gitaar en omdat ik al noten kon lezen kon ik mezelf eigenlijk heel snel van alles aanleren. Toen kon ik zingen, spelen en schrijven dus echt gaan combineren.

Dat deed ik ook eigenlijk al vrij snel. Ik kon nog maar een paar akkoorden toen ik mijn eerste liedjes al schreef. Dat leek eerst natuurlijk nog heel erg op de covers die ik ook op dat moment leerde spelen, maar het begin was gemaakt. Ik denk dat dat een hele natuurlijke manier is van leren spelen en schrijven, dat je eerst kijkt hoe anderen het doen en dat na gaat doen. Dit keer had ik een paars mapje waarin ik zorgvuldig al mijn songs bij elkaar hield. En zelfs ook altijd dezelfde pen. Dat heb ik nog steeds trouwens, dat ik echt één schrijfblok en één specifieke pen voor mijn liedjes gebruik. Inmiddels schrijf ik voor mijn song-a-day challenge wel digitaal, maar wel altijd in hetzelfde document en volgens een bepaald systeem.

Maar goed, vanaf mijn dertiende is het vuurtje echt gaan branden en werd songwriting een onderdeel van mijn identiteit. In het begin lied ik mijn liedjes aan niemand horen, dat vond ik doodeng, maar na verloop van tijd ging ik die spanning juist een beetje opzoeken en deelde ik het wel met een paar vrienden. Maar op het begin deed ik nog helemaal geen optredens en voordat ik mijn vooropleiding en mijn daadwerkelijke opleiding aan de Rockacademie ging volgen had ik heel weinig ervaring met optreden, online delen

Even fast forward: ik was 19 toen ik aan de Rockacademie mocht beginnen, daarvóór deed ik een vooropleiding om me voor te bereiden op de auditie. En die ging goed, ik ben in één keer aangenomen en ik heb netjes binnen 4 jaar mijn opleiding Songwriting afgerond. Mijn tijd op de rockacademie is zo’n uitgebreid onderwerp dat ik denk dat dat een opzichzelfstaande podcast moet worden, dus daar ga ik nu niet te veel over uitweiden. Maar ik kan je wel vertellen dat ik me in die tijd ontzettend heb kunnen ontwikkelen, dat ik heel veel heb kunnen uitproberen en dat ik mezelf ook wel keihard ben tegengekomen. Het is geen makkelijke opleiding, maar het heeft mij wel echt gevormd tot wie ik ben nu.

Wie ben ik dan? Wat doe ik nu? Ik ben ondernemer. Ik ben singer-songwriter en ik ben daarnaast ook muziekcoach en songwriter voor anderen. Waarom zou deze podcast voor jou interessant zijn? Ik hoop je te gaan inspireren tot meer schrijven en tot meer creativiteit. Dat wil ik doen door kennis en ervaring te delen, van mij maar ook van andere songwriters. Deze podcast is eigenlijk ook een beetje een excuus voor mezelf om meer onderzoek te doen en meer met andere songwriters in gesprek te gaan. Songwriting is een ontzettend grijs gebied en iedereen heeft er z’n eigen ideeën over. Je kunt het niet perse goed of fout doen. Dat maakt het denk ik lastig om er mee te starten en erin te groeien. Heel veel leer je namelijk door het gewoon te doen en zelf dingen te ontdekken en ik hoop dat ik je met deze podcast wat handvaten kan aanrijken en je een beetje aan de hand kan nemen langs verschillende theorieën in songwritingland.

Ik ga deze eerste aflevering bijna afsluiten, maar niet voordat ik je één van mijn belangrijkste tips heb gegeven. En die tip is: wees niet kritisch op jezelf. Verwacht niet dat iedere keer dat je ervoor gaat zitten om een liedje te schrijven, je meteen een wereldhit gaat maken. Niet alles wat je maakt hoeft meteen goed te zijn en niet alles wat je maakt zijn dingen die je op lange termijn wilt gebruiken. Schrijf dus puur om het schrijven. Zie het als oefening, als training. Maak je songwritingspiertjes los en laat daarbij ook echt los. Wees eerst creatief en daarna pas kritisch. Dus zorg dat je eerst iets schept en ga daarna pas bijschaven.

Luister op Spotify of Apple. 

Het complete overzicht van seizoen 1 volgt later. Je kunt alles al luisteren op je favoriete podcastkanaal.